زمان ازدواج

زمان ازدواجآمادگی برای ازدواج، نیازمند دو بلوغ است: یکی بلوغ جنسی و دیگری بلوغ عقلی و فکری که مدتی پس از بلوغ جنسی فرا می رسد. با رسیدن بلوغ عقلی، جوان در می یابد که باید زندگی را بسیار جدی بگیرید و برای آینده اش برنامه ریزی کند. توجه به داشتن شغل و پیدا کردن کار، فکر کردن درباره ی ویژگی های همسر، تنظیم خرج و هزینه ی خود و دوری از بی برنامه بودن از نشانه های بلوغ عقلی است. نباید فاصله میان بلوغ جنسی و عقلی با زمان ازدواج زیاد شود و تشکیل خانواده به تاخیر افتد. به همین علت پیشوایان ما همواره دختران و پسران را به ازدواج تشویق و ترغیب کرده و از پدران و مادران خواستند که با کنار گذاشتن رسوم غلط شرایط لازم را برای آنان فراهم کنند و به خاطر پندارهای باطل همچون فراهم شدن همه امکانات زندگی، فرزندان خود را به گناه نکشاند و جامعه را گرفتار آسیب نسازند. پیام پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: 《کسی که ازدواج کند، نصف دین خود را حفظ کرده است؛ پس باید برای نصف دیگر، از خدا پروا داشته باشد》. این جمله کوتاه، اهمیت ازدواج را به خوبی می رساند و نشان می‌دهد که چگونه نیمی از دینداری انسان با ازدواج، حفظ و نگهداری شود. ایشان هم چنین می فرماید:《 برای دختران و پسران خود امکان ازدواج فراهم کنید تا خداوند اخلاقشان را نیکو کند و در رزق و روزی آن‌ها توسعه دهد و عفاف و غیرت آنها را زیاد گرداند》. امام صادق علیه السلام نیز می‌فرماید:《 دو رکعت نماز شخص متاهل، برتر از هفتاد رکعت نمازی است که شخص مجرد می خواند》. نباید از یاد ببریم که ازدواج برای رفع نیازهای طبیعی و پاسخگویی به قانون خلقت انجام می‌شود و شایسته است که به این نیازهای طبیعی در《 زمان مناسب》 و به 《شیوه صحیح》 پاسخ دهیم. شادابی، سلامت جسمی و روحی، رشد طبیعی، احساس رضایت درونی، کاهش بیشتر فشار جنسی و سلامت اخلاق به جامعه از فواید ازدواج در 《زمان مناسب》 است. تاخیر در ازدواج سبب افزایش فشارهای روحی و روانی، روابط نامشروع و آسیب‌های اجتماعی می‌شود. همچنین، اگر فردی بخواهد به شیوه‌های غیر از شیوه‌های مطرح شود از سوی دین یعنی به《 شیوه نا صحیح》 به نیاز جنسی خود پاسخ دهد، در آن صورت، لذت آنی برخاسته از گناه، و پس از چندی روح و روان فرد را پژمرده می کند و شخصیت او را می شکند. اینگونه اشخاص، به جای بازگشت به درست، برای فرار از این پژمردگی و افراط در گناه کشیده می‌شوند؛ اما نمی‌دانند که روحشان مانده تشنه‌ای است که هرچه بیشتر از آب شور دریا می‌نوشد، بر تشنگی اش افزوده می‌شود و بی قراری اش شدت می‌یابد.لایک و دنبال کردن و کامنت یادتان نره

Author: admin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *