دیباچه، شعری عاشقانه از حضرت امیر ع

دیباچه، شعری عاشقانه از حضرت امیر عوَ لَمْ يَزَلْ سَيِّدِي‌ بِالْحَمْدِ مَعْرُوفا …………… وَ لَمْ يَزَلْ سَيِّدِي‌ بِالْجُودِ مَوْصُوفاوَ كَانَ إذْ لَيْسَ نُورٌ يُسْتَضَآءُ بِهِ …………….. وَ لَا ظَلَامَ عَلَي‌ الافَاقِ مَعْكُوفافَرَبُّنَا بِخِلَافِ الْخَلْقِ كُلِّهِم ………………….. وَ كُلِّ مَا كَانَ فِي‌ الاوْهَامِ مَوْصُوفاوَ مَنْ يُرِدْهُ عَلَي‌ التَّشْبِيهِ مُمْتَثِلاً …………… يَرْجِعْ أَخَا حَصَرٍ بِالْعَجْزِ مَكْتُوفاوَ فِي‌ الْمَعَارِجِ يُلْقِي‌ مَوْجُ قُدْرَتِهِ ……………. مَوْجًا يُعَارِضُ طَرْفَ الرُّوحِ مَكْفُوفافَاتْرُكْ أَخَا جَدَلٍ فِي‌ الدِّينِ مُنْعَمِقًا ……….. قَدْ بَاشَرَ الشَّكُّ فِيهِ الرَّأْيُ مَأْوُوفاوَ اصْحَبْ أَخَا ثِقَةٍ حُبًّا لِسَيِّدِه …………….. وَ بِالْكَرَامَاتِ مِنْ مَوْلَاهُ مَحْفُوفاأَمْسَي‌ دَلِيلَ الْهُدَي‌ فِي‌ الارْضِ مُبْتَسِمًا …… وَ فِي‌ السَّمَآءِ جَمِيلَ الْحَالِ مَعْرُوفاترجمه:لايزال‌ و پيوسته‌ در ازل‌ آقای‌ من‌ و مولای‌ من‌، به‌ محمود بودن‌ و مورد حمد و ستايش‌ قرار گرفتن‌ معروف‌ بود؛ و پيوسته‌ از ازل‌ آقای‌ من‌ به‌ صفت‌ جود و عطا و انفاق‌ بر عالم‌ كائنات‌ موصوف‌ بود.و ذات‌ اقدسش‌ قديم‌ بود و وجود داشت‌ در وقتي كه‌ نوری‌ نبود تا از پرتو آن‌ روشنيی گرفته‌ شود، و ظلمتی‌ نبود تا بر آفاق،‌ زنگار قيد و عدم‌ را بگسترد.بنابراين‌، پروردگار ما به‌ خلاف‌ جميع‌ مخلوقات‌ است‌، و به‌ خلاف‌ آنچه‌ كه‌ در دائرۀ فكرت‌ و وهم‌ و انديشه‌ به‌ وصف‌ درآيد.و كسی كه‌ بخواهد بنا بر سبيل‌ تشبيه‌، مِثلی‌ و مانندی‌ برای وی‌ بجويد، با خستگی‌ و واماندگيی باز گردد در حاليكه‌ دو كتف‌ بالهای‌ تفكّرش‌ به‌ بند عجز و ناتوانی بسته‌ شده‌ است‌.و در بلنديهای‌ معرفت‌ او، موج‌ قدرتش‌ چنان‌ موجی می‌افكند و پرتاب‌ ميكند كه‌ ديدگان‌ روح‌ و روان‌ آدمی را كور كرده‌ و جلوی بينش‌ او را ميگيرد.فلهذا تو از افرادی‌ كه‌ در دين‌ جدل‌ مي‌كنند و در اوهام‌ خود فرو ميروند و پيوسته‌ با شكّ و ترديد و با رأی‌ و انديشۀ خراب‌ و معيوب‌ نظاره‌ مي‌نمايند كناره‌ بگير و ايشان‌ را در وادی‌ ضلالت‌ و گمراهيشان‌ به‌ بوتۀ نسيان‌ بسپار و در زير خاك‌ فراموشی دفن‌ كن‌.و با افرادی كه‌ به‌ جهت‌ شدّت‌ مودّت‌ و عشق‌ و محبّت‌ آقا و سيّد و سالارشان‌: خداي‌ متعال‌، داراي‌ مقام‌ امانت‌ و وثاقت‌ شده‌اند و به‌ كرامات‌ ازليّه‌ و عنايات‌ ملكوتيّۀ مولايشان‌ محفوف‌ گرديده‌اند، مصاحبت‌ نما و همنشين‌ باش‌ و آنان‌ را يار مهربان‌ و رفيق‌ شفيق‌ خود بنما.آن‌ افرادي‌ كه‌ در روي‌ زمين‌ با بشاشت‌ وجه‌ و انشراح‌ صدر و تبسّم‌ روحی‌ ملكوتی‌، دليلان‌ به‌ سوی راه‌ هدايت‌ و نجاح‌ و نجات‌ و فلاحند؛ و در آسمان‌ به‌ نيكوئی‌ حال‌ و جمال‌ عقائد و معارف‌ و ملكات‌ مشهور و معروف‌ می باشند.برگرفته از ابتدای کتاب روح مجرد، نوشته علامه آیت الله سیدمحمد حسین حسینی طهرانی (رحمت الله علیه).

Author: admin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *