کرونا تو با ما چه کردی؟

کرونا تو با ما چه کردی؟

اولین روزی که به خاطر کرونا کلاس دانشگاهمون به صورت مجازی برگزار می شد رو خوب یادمه. کامپیوتر رو روشن کردم و مرورگر رو بازکردم و یوزرنیم و پسوردو زدم و وارد کلاس شدم. خیلی هیجان داشتم. چون اصلا نمی دونستم آموزش مجازی چجوریه؟ آیا باید همیشه میکروفون روشن باشه؟ نکنه یه وقت استاد بگه وب کم رو روشن کن ببینمت! امتحان مجازی چجوریه؟خلاصه که وارد کلاس شدم و گوشه سمت راست تصویر اسامی کسایی که وارد کلاس شده بودن رو دیدم. بعد از چند دقیقه اسم استاد رو دیدم. این یعنی استاد وارد کلاس شده بود. علامت میکروفون کنار اسم استاد آبی شد و صدای استاد اومد که گفت : سلام بچه ها صدای منو دارید؟ اگه صدای منو دارید علامت(+) بذارید.علامت + رو گذاشتم و دیدم بعضی ها برای خودشیرینی علاوه بر علامت +، یه متنی هم تایپ کردند. بعدش استاد شروع به صبت کرد و گفت به خاطر کرونا کلاس هامون تا اطلاع ثانوی مجازیه و قوانین کلاس مجازی رو توضیح داد. بعدش استاد یه فایل پاورپوینت آپلود کرد و از روی اون شروع به تدریس کرد.ترم قبل به خاطر اینکه همزمان هم سر کار می رفتم و هم دانشگاه، خیلی اذیت شدم. از کلاس های دانشگاه بدو بدو خودم رو می رسوندم به شرکت و هر دفعه کلی معذرت خواهی و شرمندگی. اونم به خاطر چی؟ به خاطر اینکه مجبور بودم سه روز در هفته برم سر کلاس درس و به سخنان گوهربار استاد گوش بدم. درسی که واقعا انقدر ارزش نداشت که به خاطرش 6 ساعت از روزمو درگیرش بشم! دو ساعت رفت، دوساعت برگشت و دو ساعت هم خود کلاس.بیست دقیقه از کلاس گذشت. خسته شدم. تصمیم گرفتم ادامه کلاس مجازی رو تو گوشی موبایلم ببینم. بعد از چند دقیقه با گوشی وارد کلاس شدم و رفتم رو تخت دراز کشیدم. خیلی خوش حال بودم. کی فکرشو می کرد منی که هفته پیش به خاطر این کلاس، شش ساعت از عمرمو صرف می کردم الان گوشی به دست و زیر پتو سر همون کلاسم!خلاصه بعد از دو ساعت کلاس تموم شد. و ساعت تازه 10 صبح بود! پس می تونستم بعدش به کارای شرکت برسم. دقیقا یک هفته پیش بود که از سر کلاس تا پشت میزم تو شرکت، دو ساعت تو راه بودم و امروز فقط با دو بار کشیدن انگشتم روی موبایل، از روی صندلی های دانشگاه رفتم روی صندلی های شرکت! اونم با خستگی خیلی کمتر. تا حالا اینقدر به قدرت موبایلی که دارم پی نبرده بودم! هم می تونستم سر کلاس باشم، هم سر کار باشم و هم تو خونه باشم. دیگه چی بهتر از این!هم سر کار هم سر کلاس!کرونا از ما خیلی تلفات گرفت و خیلی از آدم ها رو داغدار کرد. اما به ما نشون داد برای خیلی از کار ها اصلا نیاز نبود اینقدر وقت بذاریم! کلاسی که میشه به راحتی و در بهترین کیفیت ممکن در گوشی موبایل برگزار کرد رو لازم نیست براش شش ساعت وقت و اعصاب بگذاریم! این روز ها دارم به این فکر می کنم که اصلا چه لزومی داره آدماکلی وقت بگذارند تا بیان دانشگاه یا برن یه جایی به اسم شرکت؟ اصلا چه لزومی داره دانشگاه یه محیط فیزیکی روی زمین باشه وقتی به راحتی میشه اونو تو گوشی موبایل داشت؟

Author: admin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *