داستان خلقت انسان (انسان دوپا)

داستان خلقت انسان (انسان دوپا)زمانی که خدا تصمیم به خلقت انسان گرفت می بایست یک تصمیم میگرفت. انسان بر روی دو پا راه برود یا مانند اغلب پستانداران بر روی چهار پا حرکت نماید. اگر انسان بر روی دو پا حرکت نماید، بنابراین در زمان بارداری مادران نمی توانستند وزن زیادی را تحمل نمایند به همین دلیل انسانها در زمان تولد، رشد زیادی نداشته و نسبت به سایر پستانداران مهارتهای بسیار کمی را دارا هستند. خالق انسان تصمیم بر تفاوت میان انسان و سایر پستانداران گرفت و انسان را با قابلیت حرکت بر روی دو پا خلق نموده و در نتیجه در زمان تولد دارای مهارتهای بسیار محدود آفرید. این محدودیت شامل مغز کوچک نیز می باشد. این مغز می بایست یا به اندازه کافی سریع عمل نماید و در عوض با اطلاعات کم و یا با اطلاعات زیاد و در عوض با سرعت واکنش کم. فرض نمایید که هر دو آفریده شده و انواع انسان دو دسته کلی بوده اند. اولین انسان روی کره زمین دارای واکنش سریع مغز بوده و اطلاعات کم بوده و دومی با اطلاعات زیاد ولی با واکنش مغزی کند بوده است.فرض کنید اولی و دومی در حال حرکت بوده که ناگهان صدای مهیبی (غرش ببر) شنیده میشود. از آنجا که اولی دارای مغز با واکنش سریع بوده، فرار را بر قرار ترجیح داده و فرار میکند لیکن دومی که مغز با واکنش کند داشته ابتدا صبر کرده تا اطلاعات خود را افزایش داده و سپس فرار نماید. از آنجا که او می بایست صبر نموده، ببر به او نزدیک شده و قطعا او را شکار نموده است، در نتیجه ما انسانها از نسل اولی بوده و مغزمان دارای اطلاعات محدودی در زمان تولد می باشد. لیکن این مغز می تواند بعدا خود را توسعه داده و اطلاعات زیادی را دریافت نماید.

Author: admin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *