معنی شعر به نام خدایی که جان آفرید فارسی هشتم

معنی شعر به نام خدایی که جان آفرید فارسی هشتم

معنی شعر به نام خدایی که جان آفرید فارسی هشتمبه نام خداوندی که به ما زندگی بخشید و قدرت سخن گفتن داد.خدایی که همیشه با ما است و یاری رسان و بخشنده و توبه‌پذیر است.انسان‌ها و پرنده و مورچه و مگس و همه چیز تحت فرمان او است.به یکی خوشبختی می‌دهد و دیگری را از خوشبختی کنار می‌گذارد.برای حضرت ابراهیم آتش را به گستان تبدیل کرد و افرادی را در آب نیل غرق کرد.در نزد او تمام بزرگان کوچک و ناتوان هستند.تمام جهان موافق خدا بودن او است و دنیا از یافتن ذات او ناتوان مانده است.انسان جلال و شکوهی بالاتر از شکوه خداوند پیدا نکرد و چشم‌ها انتهای زیبایی او را پیدا نکرد.اگر در درون خود تامل کنی و نگاهی به دل خود بیندازی، دلت پر از نور و صفا خواهد شدای سعدی، محال است کسی خوشبختی را از راهی غیر از راه پیامبر اکرم پیدا کند.حکیم: دانادستگیر: یاری کنندهپوزش‌پذیر: بخشنده و پذیرنده عذرمور: مورچهخلیل: دوست صادق – لقب حضرت ابراهیممتفق: هماهنگکنه: حقیقت و باطنتأمل: فکر کردن

Author: admin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *