10مرحله برای چابکی پروژه‌های اینترنت اشیاء

10مرحله برای چابکی پروژه‌های اینترنت اشیاء

هنگامی که برای توسعه پروژه اینترنت اشیاء خود مسیر چابک را انتخاب کردید، چگونه نقشه راه موفقیت خود را ترسیم می‌کنید؟ ما 10 مرحله اصلی را دنبال می‌کنیم تا بزرگترین پروژه‌های چابک اینترنت اشیاء را به طور کامل عملیاتی کنیم. در این مقاله به بررسی سه مورد اول خواهیم پرداخت.چابکی پروژه‌های اینتنت اشیاءتمرین چابکی در پروژه‌های IoT به مستندات و الزامات سازمانی وابستگی ندارد.برای فاز اول، اولین کاری که می کنیم خطرناکترین پیش فرض‌های پروژه را (آن فرضیاتی که در صورت عدم اعتبار بازدهی سرمایه را برعکس می‌کند) پیدا می‌کنیم. در پروژه‌های چابک اینترنت اشیا، آزمایشاتی را برای بررسی این فرضیه‌ها انجام می دهیم، مانند مصاحبه با مشتری، ارتباط با شرکای تولید و موارد دیگر.قسمت دوم این مرحله شناسایی بازدهی سرمایه پروژه است که می‌تواند شامل جمع‌آوری پیش‌بینی‌های فروش، انجام تحقیقات بازار و درک آستانه قیمت مشتری باشد. با شناسایی برخی از پارامترها هزینه محصولی را که در حال ساخت/تولید آن هستید یا خدماتی را که ایجاد می‌کنید، می‌توانید از افزایش قیمت با انجام اصلاحات عمده و تعویض قطعات در اواخر پروژه جلوگیری نمایید.برای ساختن نقشه راه توسعه محصول نیازها ، خواسته‌ها و خواسته هایی را که درطول Strategy Sprintبرای کاربران خود ایجاد کرده‌ایم را در نظر می‌گیریم و از آن‌ها برای نوشتن داستان کاربری user story استفاده می‌کنیم. داستان کاربری به ما کمک می‌کند تا در یک موقعیت معین، انگیزه کاربر برای اقدام در آن شرایط و نتیجه پیش‌بینی شده عمل را تعریف کنیم.سپس ما یک نقشه جریان کار workflow ایجاد می کنیم که از طریق هر ویژگی در یک دستگاه یا محصول مشاهده می شود تا تمام مسیرهای احتمالی کاربر را ببیند و هم “مسیرهای شاد” happy paths (زمانی که کاربران آنچه را که قصد دارند در محصول شما انجام می‌دهند) و هم ” مسیرهای غمگین” sad paths (هنگامی که کاربر اقدام مورد انتظار را مانند تایپ کردن گذرواژه معتبر را انجام نمی دهند).هنگامی که یک نقشه جریان کار قوی داریم که همه را در یک صفحه قرار می دهد (به معنای واقعی کلمه) ، ما کارت هایی را در نرم افزار مدیریت پروژه خود ایجاد می کنیم (JIRA). کارت ها داستان های کاربری جداگانه را نشان می دهند ، جزئیات هر گونه مسدود کننده احتمالی را مشخص می کنند و مشخص می کنند که چه کسی روی چه چیزی کار می کند. مهندسان از کارتها برای گذراندن یک روند اشاره به داستان استفاده می کنند ، جایی که پیچیدگی هر ویژگی را تخمین می زنند و اینکه چقدر می توانند در مدت زمان مشخصی به نتیجه برسند. این همان چیزی است که به ما کمک می کند تا در مورد مدت زمان طولانی شدن کارها و کارهایی که انجام می دهیم ، پیش بینی دقیق داشته باشیم.مرحله سوم زمانی است که شروع به ساختن چیزها و چکش کاری اصول می‌کنیم. هدف در اینجا حذف موارد ناشناخته پیرامون طراحی سخت افزار است. ما به سوالاتی مانند این پاسخ می‌دهیم:آیا می توان X را با سطح قابل قبولی از دقت اندازه گیری / کنترل کرد؟آیا امکان دریافت ارتباطات بی سیم در محیط عملیاتی مورد انتظار وجود دارد؟آیا هزینه پیش بینی شده مواد از منظر بودجه امکان پذیر است؟

Author: admin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *