عیش مدام: دریچه ها

عیش مدام: دریچه ها

ما چون دو دریچه روبروی همآگاه ز هر بگو مگوی هم.هر روز سلام و پرسش و خنده، هر روز قرار روز آینده.عمر آینه بهشت اما … آه! بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه. اکنون دل من شکسته و خسته ست،زیرا یکی از دریچه ها بسته ست.نه مهر فسون، نه ماه جادو کرد، نفرین به سفر، که هرچه کرد او کرد. پس از تحریر: مهدی اخوان ثالث شاید تواناترین شاعریست که زبان ِ فارسی ِ ذهن و شعرش، برعکس انبوه ِزبان های تقلیدی، دست چندم و بی پایه و اساس، پر است از امکانات ِ پیوند زدن ِ زبانی که انگار از دهان فردوسی و سعدی بیرون می آید؛ اما از امروز و زمانه ی ما حرف میزند. کسی که نه تقلید کرده از به اصطلاح « ترجمه های شعر» برای سرودن، و نه تلاش بیهوده برای خلق ِ زبانی ماورایی و چیز دیگر؛ که هیچ گوینده و شنونده ای در جهان ندارد. هنوز و همیشه کلمات او، برایم چیز دیگری ست.کلماتی که ذهن را آماده و قبراق میکند برای دیدن ِ دوباره ی جهان

Author: admin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *