مربی همسریابی

مربی همسریابی

سعید (26‌‎ساله، مجرد که در یک کافه کار می‌کند) می‌گوید:«قبل از تورم، قبل از اینکه اینقدر گرونی بشه، ما خیلی با فامیلامون دور هم جمع می‌شدیم. عموهام حتماً دعوت می‌کردن حتماً مهمونی داشتیم، تو فامیل وقتی یکی مشکل پیدا می‌کرد همه جمع می‌شدن و کمک می‌کردن؛ ولی الان کلاً رفت‎وآمدها قطع شده کسی دعوتی نمی‌ده از بس هزینه‌ها بالا رفته؛ حتی الان وقتی عروسی یا تولد دعوت می‌‎شیم، اغلب نمی‌ریم مگر دیگه خیلی نزدیک باشه؛ چون می‌گیم از کجا پول بیاریم کادو بدیم؟ یا قبلاً با دوستامون پول می‌ذاشتیم رو هم می‌رفتیم مسافرت؛ ولی الان فقط پول می‌ذاریم قلیون که ارزونه می‌گیریم می‌شینیم می‌کشیم؛ فقط همین شده اونم هفته‌ای یه بار».شرمندگی پدر و افسردگی مادران و کمرنگ شدن صمیمت و گردهمایی‌ها، تضعیف حمایت‌‎های فامیلی و دوستانه در خانواده‌ها از تبعاتی است که تورم شدید اقتصادی برای خانواده‎‌ها بر جای گذاشته است.آرش (28ساله، کارگر سنگ‌بری که به‌تازگی از همسرش جدا شده است) می‎‌گوید:«تورم باعث شده اعتماد خیلی بد بشه بین مردم. قبلاً طرف مشکل داشتی بهت پول قرض می‌‎داد کمکت می‌کرد؛ ولی الان همه می‌ترسن می‌گن می‌دیم بعد طرف نداره پس بده؛ حتی وام می‌خوای بگیری قبلاً راحت ضامنت می‌شدن الان خاله و عمو و دایی‌ام بهونه میارن از بس قسط وام‌ها عقب افتاده حتی می‌ترسن ضامن بشن. الان می‌ری تو یه شرکت کار می‌کنی خود صاحب شرکت پول نداره حقوقا رو درست بده. الان 3ماهه به ما حقوق ندادن وقتی‌ام می‌گی، می‎گن پول نیست از ترس بیکاری و تورمم حرفی نمی‌زنی حتی مهر و علاقه‌ام کم کرده؛ چون فاصله‎ها خیلی زیاد شده مردم دیگه از هم خبر ندارن».از نتایج مصاحبه‌ها چنین برداشت می‌شود که تورم تنها سبب تضعیف، سستی و کمرنگ شدن حمایت‌ها و پشتیبانی‎های خانواده‌ها از یکدیگر و اطرافیانشان نشده است؛ بلکه موجب روابط تصنعی شده است.قناعت‌پیشگیقناعت‌‎پیشگی به معنای کنترل و کاهش هزینه‌ها، صرفه‎‌جویی و حذف هزینه‌های غیرضروری است. از مهم‌ترین سازوکارهایی که جوانان طبقۀ پایین برای رویارویی با تورم از آن صحبت می‌کنند، صرفه‌جویی و کاهش هزینه‌هاست؛ بنابراین، تلاش می‌کنند با قناعت‌کردن و کم‌کردن هزینه‌ها درآمد خود را با هزینه‌ها هماهنگ کنند. آنها سعی می‌کنند با جلوگیری از ریخت‌وپاش‌های اضافه، حذف فراغت و محدودکردن روابط دوستانه و مواردی از این قبیل با رویکرد قناعت با وضعیت پیشِ رو روبه‌رو شوند. برای برخی از جوانان دیگر فراغت به معنای مدرن آن که جدا از محل کار باشد، وجود ندارد و گویی فراغت به معنای امروزی آن از زندگی جوانان طبقات پایین رنگ باخته و به‌طور چشمگیری کاهش یافته است. آنها سقف نیازهای خود را به حداقل نیازهای ممکن کاهش می‌دهند و تنها به احتیاجات ضروری خود توجه می‌کنند.نوید (27‌ساله، مجرد و فروشنده) می‌گوید:«من خیلی هزینه‌هامو کم کردم. با دوستام که اصلاً دیگه بیرون نمی‌رم؛ چون پول می‎‌خواد. دوستای پولدارمو گذاشتم کنار؛ چون نمیشه، اگه قبلاً می‌رفتم کباب سیخی سه تومن بود می‌خوردم الان فقط می‌تونم فلافل بخورم. مهمونی که اصلاً وجود نداره. حتی یه تیشرت ساده‌ام نمی‌خرم همش جلو خریدامو می‌گیرم. اصلاً دیگه چیزی رو حیف و میل نمی‌کنیم، تو خونه فقط به اندازه می‌گیریم؛ چون می‌گیم پول نیست، همینم به‌سختی داریم می‌خریم حداقل کم بگیریم نمونه یا حیف نشه».جوانان برای زندگی‌کردن در تورم از تمامی هزینه‌های غیرضروری صرف‌نظر می‌کنند. جلوی ریخت‌وپاش‌ها و اسراف‌کردن‌ها گرفته شده است و افراد به اندازۀ نیاز خرید می‌کنند.سامان (28‌ساله، مجرد و صندوق‌دار) می‌گوید:«ما قبلاً دورهمی زیاد می‌رفتیم؛ ولی الان سالی یه بارم نمی‌ریم، دیگه الان فقط در حد خوراک روزانه می‌تونیم خرید کنیم اونم سعی می‌کنیم با کلی احتیاط خرید کنیم، الان واسه هر چیزی که می‌خری خیلی ارزش قائلی و مراقبت می‌کنی؛ چون میدونی دیگه نمی‌تونی بخری و باید حواست باشه، مثلاً من تا کفشم پاره نشه نمی‌خرم؛ چون پول نیست، باید به‌‎صرفه خرج کنی. هر مهمونی و جایی‌ هم دعوت می‌شم نمی‌رم که خرج نکنم؛ البته من کارم شده تفریحم، کلی اینجا خوش می‌‎گذره اینقدر می‌خندیم که حد نداره».مصرف‌کردن زیاد و بی‌محدودیت به یکی از عادت‌های رفتاری عصر ما تبدیل شده است. این عادت رفتاری به ذهن‌ها نیز رسوخ کرده است و افراد همواره انتظار توان مصرف بالا را از خود و دیگران دارند؛ البته این موضوع در طبقات اجتماعی مختلف متفاوت است. در شرایط گرانی و تورم اقتصادی، به‌ناچار این عادت در تأثیر قرار می‌گیرد و به‌ناگزیر باید محدود شود. این از پیامدهای مثبت گرانی است. در شرایط عادی مصرف و هزینه‌های بی‌قاعده انجام می‌شود؛ اما تورم موجب شده است افراد با دقت و حساب و کتاب بیشتری خرید کنند؛ البته جنبۀ دیگر نیز نباید نادیده گرفته شود. دراثر گرانی و تورم، اوقات فراغت کاهش می‌یابد. بخشی از آن به‌دلیل ناتوانی در تأمین هزینه و به قول مشارکت‌کنندگان صرفه‌جویی و قناعت است؛ اما بخشی نیز به‌دلیل اینکه افراد مجبورند ساعات بیشتری را کار کنند. حذف یا محدودکردن اوقات فراغت، از ابعاد مهم این صرفه‌جویی‌ها عنوان می‌شد.

Author: admin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *