برج و بارویِ « باور » !

برج و بارویِ « باور » !

هر باور یا اعتقادی ، در واقع ، برج و باروییست که بدان پناه می بریم تا از گزند تیرهای ناپیدای هستی و کاینات در امان بمانیم.بعضی از این حصارها و دیوارهایی که ما آدم ها به دور خود می کشیم ، چنان تنگ و طاقت فرسا هستند که عملا دست و پایمان را می بندند و چه بسا که در چنین شرایطی ، برای نظر انداختن به دنیای اطراف ، تنها می توانیم از جرز این دیوارها ، نگاهی به بیرون افکنیم! و در چنین اوضاعی واضح است که برداشتی درست از حقایقِ جهانِ خارج نخواهیم داشت.اما بعضی دیگر از قلعه ها و پناه گاه ها ، از چنان وسعت و شمولی برخوردارند که در عمل ، کلِ هستی را می توانند در بر بگیرند.امام رضا (ع) در حدیثی به نام « سلسله الذهب » میفرماید: … پروردگار عزّ و جلّ فرمود: «کلمه «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ» دژ و حصار من است. پس هر کس داخل دژ و حصار من شود، از عذاب من ایمن خواهد بود.» پس هنگامی که مَرکب حضرت حرکت کرد با صدای بلند فرمود: «با شروط آن و من خود یکی از آن شروط می‌باشم».

منبع

Author: admin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *